فتنه اقتصادی واقعیت است یا توهم؟ کانون آن کجاست؟

اجتماع عظیم نخبگان هیئات مذهبی در مهدیه تهران با حضور آیت‌الله سید احمد علم‌الهدی امام جمعه مشهد مقدس، دکتر حسینی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و حاج منصور ارضی مداح اهلبیت علیهم السلام، شب گذشته (جمعه) در مهدیه تهران برگزار شد.

آیت‌الله سید احمد علم‌الهدی که به‌عنوان سخنران این مراسم دعوت شده بود، نکات مهمی را خطاب به مداحان اهلبیت در زمینه چگونگی جذب مردم به معارف الهی و بصیرت دهی در محافل مذهبی مطرح کرد.

 متن کامل این سخنرانی مهم را در آستانه محرم حسینی(ع) جهت استفاده گردانندگان جلسات مذهبی و دوستداران اهلبیت علیهم السلام منتشر می‌کند.

عید سعید غدیر عیدالله اکبر را خدمت همه عزیزان تبریک و تهنیت عرض می کنم. فاصله زمانی بین عید غدیر و محرم یک موقعیت حساسی از نظر دلدادگی ارادتمندان اهل‌البیت علیهم‌السلام به ولایت است. جریان مباهله سند عظیم ولایتمداری اهل‌البیت علیهم‌السلام سال‌روز نزول آیه مبارکه تطهیر و نزول سوره مبارکه "هل‌اتی" در همین فاصله زمانی بین غدیر و محرم است. کانه جریانات تکوینی دست به دست هم دادند تا شیعه و دلدادگان اهل‌البيت علیهم‌السلام را برای یک عشق‌بازی کامل با سالار شهیدان سرشاخه کلیدی مقام ولایت آماده کند. اصلاً این ولایت که غدیر به عنوان سرآغازش مطرح است، چیست؟ آیا صرف دلدادگی به امیرالمؤمنین صدیق اطهر عزیزان اهل البيت علیهم السلام که در دوران گذشته 1400سال قبل زندگی می‌کردند عشق به آن‌ها، یاد آنها، دلدادگی نسبت به آنهاست؟ آیا ولایت صرفاً یک توده باورمندی و اعتقادی است نسبت به حقانیت رهبری امیرالمؤمنین و ائمه معصومین علیهم السلام آنهم در گذشته‌ای که به ما ارتباطی ندارد و تنها تحقق ولایتمداری در حوزه فکر و اندیشه اثبات یک حقانیت قاطع برای امیرالمؤمنین و ابطال جریان مدیریت 1400 سال گذشته است و اگر کسی به خوبی بتواند حقانیت مولا را ثابت کند و نظام حکومتی انحرافی سقیفه بني‌ساعده را به اثبات برساند، آیا واقعاً ولایتمدار است؟ اگر ولایت این است پس اول ولایتمدار درجه یک قبل از ما، مأمون عباسی است؛ چون مأمون با تمام علمای عامه و اهل سنت درباره خلافت بلافصل امیرالمؤمنین علیه‌السلام و حقانیت غدیر بحث می کرد.

آنچه که پیغمبر اکرم در روز غدیر مردم را به آن دعوت کردند، آیا دعوت پیغمبر به یک عشق بود؟ دعوت پیغمبر به یک اعتقاد و فکر خشک و غیرقابل اجرا بود که پیغمبر مردم را دعوت کردند یا دعوت پیغمبر به یک واقعیت اجرایی در زندگانی اجتماعی سیاسی امت اسلام بود؟ این حقیقت را ما باید امروز مورد بررسی و تحلیل قرار دهیم. پیغمبر اکرم در روز غدیرخم به مردم گفت فقط علی را دوست داشته باشید و فقط اعلام کرد که اللهم وال من والاه و عاد من عاداه خدایا مردم علی را دوست بدارند و یا به مردم گفت امامت بعد از نبوت است و علی امام اول است فقط به اعتقاد مردم را دعوت کرد و یا مردم را به عشق دعوت کرد. واقعیت دعوت پیغمبر به هیچ‌کدام از آنها نبود. پیغمبر مردم را به حکومت علی به مدیریت اجرایی علی علیه‌السلام به زمامداری سیاسی و اجتماعی امامت علی علیه‌السلام دعوت کرد و تنها دعوت به امامت اجرایی امیرالمؤمنین نبود بلکه دعوت به بیعت با امامت اجرایی همه ائمه بود. در خطبه غدیریه پیغمبر اکرم این نکته را تصریح می کند "فَأُمِرْتُ أَنْ آخُذَ الْبَيْعَةَ مِنْكُمْ وَالصَّفْقَةَ لَكُمْ بِقَبُولِ ماجِئْتُ بِهِ عَنِ‏اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فى عَلِىٍّ أميرِالْمُؤْمِنينَ وَالأَوْصِياءِ مِنْ بَعْدِهِ الَّذينَ هُمْ مِنِّى وَمِنْهُ إمامَةٌ فيهِمْ قائِمَةٌ، خاتِمُها الْمَهْدىُّ إِلى يَوْمٍ يَلْقَى اللَّهَ الَّذى يُقَدِّرُ وَ يَقْضي"

این عبارت، عبارت خطبه پیغمبر است پیغمبر می فرماید "و أمرت" من مأمور شدم برای اینکه از شما بیعت بگیرم به شما دست بدهم که شما آنچه را از جانب خدا آوردم، قبول کنید در مورد شخص علی‌ابن‌ابیطالب امیرالمؤمنین و در مورد امامان بعد از علی که از آن امامان بعد از علی مهدی است که تا روز قیامت حکم به حق می کند.

برای اولین مرتبه نام "مهدی" از زبان گهربار پیغمبر اکرم در بیابان غدیرخم طنین انداخت و اولین مرتبه‌ای که بشر کلمه مهدی را شنید، از زبان رسول الله در غدیر بود. پیغمبر می‌گوید من تنها بیعت برای علی نمی‌گیرم، بیعت برای امامان بعد از علی و برای مهدی می گیرم. پیغمبر برای چه نسبت به امامان بعد از علی و نسبت به مهدی بیعت گرفت. پیغمبر فقط بیعت گرفت تا مردم معتقد به امامت شوند و مردم امام را دوست داشته باشند یا پیغمبر بیعت گرفت بر اینکه امامت علی عليه‌السلام مديريت اجرايي امت اسلام به دست بگيرد؟ بیعت گرفت تا تمام ائمه يكي پس از ديگري مديريت اجتماعي وسياسي امت را در دست داشته باشند و مردم بپذيرند و پيغمبر بيعت گرفت در حاكميت اجرايي ولايت مهدي انسان‌هايي كه در زمان امامت مهدي زندگي مي كنند، اين حاكميت و ولايت اجرايي مهدي را بپذيرند. مردم آن روز زمان ائمه بعد از اميرالمؤمنين را درك نكردند و زمان مهدي را درك نمي كردند چرا پيغمبر از آنها بيعت گرفت از آن 120هزار نفري كه در بيابان غديرخم جمع شده بودند به خاطر اينكه آنان نسل اول امت اسلام بودند به عنوان نماينده نسل‌هاي بعد امت اسلام پيغمبر از آن‌ها بيعت گرفت. يعني پيغمبر به جاي آن‌كه از من و شما بيعت بگيرد براي امام زمان به نمايندگي از ما آن نسل با پيغمبر اكرم بيعت كردند آن بيعت پيغمبر در مديريت اجرايي و حاكميت حكومت اميرالمؤمنين و حكومت ائمه و حكومت مهدي بود. حكومت مهدي نه در زمان ظهورش بلكه حكومت مهدي در همه دوره‌ها، امامت مهدي از لحظه ولايت تا آن نقطه نهايي فرج و ظهور مهدي از همه مردم بيعت گرفت. از جمله پيغمبر از ما در روز غديرخم بيعت گرفته است حكومت و ولايت و مديريت اجرايي امام زمان عليه‌السلام را بپذيريم و اطاعت كنيم. بنابراين سالروز يك حادثه گذشته نيست عيد غدير براي يك جريان قبل نيست. غدير مربوط به امروز ماست، يعني وقتي كه ما امروز روز غدير را جشن مي گيريم، يعني روز بيعت با امام زمان عليه‌السلام را روز پذيرش حكومت اجرايي و مديريت اجرايي وجود اقدس امام زمان عليه‌السلام امام زمان در دسترس ما كه نيستند، به‌خاطر رسالت جهاني سازي كه امام زمان دارند، نمي توانند در دسترس واقع شوند، در غيبت قرار دارند مديريت اجرايي و حاكميت اجرايي ولايت امام زمان براي ما مردمي كه در زمان غيبت هستيم و امام ما امام زمان است به چه وسيله‌ای ممكن است؟ حضرت در ابتداي غيبت‌شان در توقيع شريف‌شان اعلام كردند: "و اما الحوادث الواقعة فارجعوا فیها إلی رواة حدیثنا فانهم حجتي عليكم و انا حجت الله" امامت اجرايي امام زمان به وسيله حجت امام زمان در جامعه اجرا شدني است كه امام زمان مجتهد جامع‌الشرايط و ولي فقيه است. كسي كه رهبري ولي فقيه و مجتهد جامع‌الشرايط را نشناسند و اطاعت نكند، امام زمان را قبول نكرده است، با امام زمان بيعت نكرده و بيعت غدير پيغمبر را نقض كرده است. آن روز پيغمبر براي امامت امام زمان است. طبق اين جمله و فرازي كه در خطبه غديريه فرموده‌اند، پيغمبر براي امامت امام زمان هم بيعت گرفتند. ببينيد عزيزان، قصه، مسائل سياسي روز يا مسئله يك نظام حاكم با مسئله يك جناح و يا جريان و اعتقاد سياسي نيست مسئله، مسئله ناموس ديني است. ناموس اعتقاد شيعه است. يعني انكار مسئله ولي فقيه انكار غدير است چون انكار ولي فقيه انكار مديريت اجرايي امام زمان عليه‌السلام به وسيله مجتهد جامع‌الشرايط حجت امام زمان و انكار مديريت اجرايي امام زمان چون پيغمبر روز غدير بر اين مسئله بيعت گرفته انكار خود غدير است. کسی كه امروز ولايت فقيه را قبول ندارد يا از ولايت فقيه اطاعت نمي‌كند يا التزام به تبعيت از ولي فقيه ندارد، اصلاً شيعه نيست ولو قائل به خلافت بلافصل اميرالمؤمنين باشد، چون منكر غدير است. بيعت پيغمبر را در روز غدير برهم زده است. امامت اجرايي و حاكميت و مديريت اجرايي امامت ائمه و پيغام امام زمان به چه وسيله بايد ابلاغ شود. فرق بين حاكميت و رهبري اجرايي امامت با همه حكومت‌ها و قدرت‌ها و نظام‌ها اين است. قدرت‌ها حاكميت‌شان مبتني بر زور است و اگر يك جرياني و نظامي با تزوير هم مسلط شود، در عين حال وقتي با تزوير مسلط شد قدرت پيدا كرد با تكيه بر زور حكومتش را ادامه مي‌دهد. اما امامت يك جريان سياسي است كه حاكميتش و مديريت اجرایي‌اش با تكيه بر عشق مردم است. روزي كه پيغمبر، اميرالمؤمنين را بر سر دست بلند كردند و فرمودند "من كنت مولاه فهذا علي مولاه" هركه من مولاي او هستم علي مولاي اوست، بلافاصله سخن عشق علي مطرح شد. پيغمبر فرمودند "اللهم وال من والاه و عاد من عاداه" اهرم اجراي امامت علي و ائمه و امام زمان عشق و دالدادگي مردم است. اهرم اجرايي، زور نيست چون اگر زور بود، آن روزي كه ريختند در خانه صديقه اطهر و اميرالمؤمنين را به مسجد كشيدند، در روي كره زمين قدرتمندتر از علي پيدا نمي‌شد. اصلاً شمشير كجا ذوالفقار كجا! علي عليه‌السلام اگر يك چوبدستي نيم‌متري به دستش مي‌گرفت، همه مردم مدينه را از شهر بيرون مي‌ريخت. اما بنا نيست كه امامت با تكيه بر زور مسلط شود و قدرت پيدا كند، امامت اهرمش عشق مردم است، دل مردم اهرم اجرايي امامت است. برادران عزيزان بالاترين خدمتگذاري اهل بيت عليهم السلام خدمتگذاري و نوكري عشق مردم نسبت به اهل بيت است. امتيازي كه شما عزيزان داريد، شما نوكر و خادم عاشق شدن مردم نسبت به اهل بيت هستيد.

حضرت موسي‌ابن جعفر عليه‌السلام در روايتي فرمودند "حببونا الي الناس و لاتبغضونا اليهم، جروا الينا کل مودة " عشق ما را در دل مردم قرار دهيد مردم را عاشق ما بكنيد هرچه مردم عشق دارند خاطرخواهي دارند، دلدادگي دارند، آن دلدادگي و خاطرخواهي مردم را به طرف ما بكشانيد، چون اگر عشق مردم طرف اهل‌بيت آمد، اهرم اجرايي حكومت اهل بيت و مديريت اجرايي اهل بيت خواهد شد و ارزشمندترين نوكر در خانه‌ي اهل بيت آن است كه براي عشق مردم در خانه‌شان نوكري مي‌كند. هنر دارد، استعداد دارد، قدرت دارد، عشق مردم را جلب و جذب مي‌كند. آن لحظه‌اي كه شما برادر عزيز من مرثيه مي‌خواني و تشبيه مي‌كني و مظلوميت اهل بيت را در برابر چشم دوستان اهل‌بيت ترسيم مي‌كنيد، برق اشك در صورت اين مرد و زن تشعشع پيدا مي‌كند، اين گلفام صورتشان غرقاب اشك مي‌شود، آن لحظه است سيمت به خانه‌ي اهل بيت بسته است.

امام صادق عليه‌السلام با همه اصحاب نشسته‌اند. اصحاب امام صادق عليه‌السلام  بزرگاني مثل زكريا‌بن‌آدم، يونس بن عبدالرحمن، محمد ابن ابي عمير، زرارةبن اعين، محمد بن مسلم، علما، فقها و شخصيت‌هاي برجسته‌اي كه اگر امروز بيايند يك درس بگويند، جاي مجتهدين ما در كفش‌كن درس‌شان هم نيست، اينها در محضر امام صادق نشسته‌اند، يك مرتبه ديدند يك آقا پسر جواني از در وارد شد، عرض كردند يابن‌رسول‌الله اين آقا مداح و مرثيه‌سراي سيد الشهدا است. امام صادق عليه‌السلام حركت كردند، اين جوان را آوردند كنار خودشان بالادست همه فقها و شاگردان و اصحاب نشاندند، بلافاصله دستور دادند يك پرده‌اي نصب كنيد، پرده‌اي را نصب كردند فرمودند خانم‌ها بيايند، مخدرات پشت پرده بنشينند، فرمودند يك كرسي بياوريد. امام صادق بر روي زمين نشستند، علما روي زمين نشستند، به او فرمودند بنشين روي كرسي و شروع كرد به روضه‌خواني كردن. اين مداح ديد در محضر امام صادق حجت خدا مگر مي‌تواند آن‌گونه برنامه اجرا كند هيبت امام صادق گرفته بود نشسته بود، شروع كرد شمرده شمرده شعري را خواندن. دو سه مصرع از شعر را خواند. امام صادق فرمود: اينگونه نگو، عرض كرد: پس چگونه بخوانم. فرمودند: آنگونه كه دور هم جمع مي‌شويد نوحه خواني مي‌كنيد به سر و سينه می‌زنيد، همانگونه بخوان. شروع كرد با همان وضع مرثيه‌سرايي كردن در وسط مرثيه حضرت فرمودند: "بس  است ديگر چون خانم‌ها غش كردند."

اين‌گونه نوكري ارزش دارد. يك آقايي از وعاظ زبردست كشور بود، خطيب بسيار فناوري بود. گفت اولين سفري كه كربلا حرم حضرت ابوالفضل رفتم، خدمت حضرت عرض كردم من چيزي نمي‌خواهم فقط يك چيز مي‌خواهم، بعد از 30 سال منبر رفتن، از شما مي‌خواهم روضه‌خواني به من ياد بدهيد، بتوانم براي شما روضه بخوانم. سواد دارم، درس خواندم، حوزه رفتم، فناور خطابه هستم، همه اينها قبول، اما از شما مي‌خواهم كاري كنيد روضه خوان باشم. مي‌گفت از كربلا آمدم يك ساعت حرف مي‌زنم تا مي‌گويم السلام عليك يا اباعبدالله مجلس به لرزه مي افتد؛ ابوالفضل عليه‌السلام عنايت كردند؛ گفت مي‌خواهم روضه خوان باشم چون اين را دوست دارند اين نوكري در خانه‌شان ارزش دارد چون با اين عشقي كه شما ايجاد مي‌كنيد اهرم ايجاد مي‌كنيد براي اجراي حكومت امام زمان عليه‌لسلام دل‌ها وابسته به اهل‌بيت مي‌شود مظهر اهل بيت امام زمان ما مهدي هست آن هم كه در دسترس ما نيست اين دل‌ها همه دلداده حجت مهدي مي‌شود انسان‌ها با همه وجود مي‌روند پاي علم حجت امام زمان و نمونه‌اش را شما در اين انقلاب ديديد.

انقلاب ما كه به پيروزي رسيد، رئيس جمهور وقت آمريكا به رئيس سازمان سيا نامه نوشت و او را استيضاح كرد. گفت كشوري كه 25 سال در قدرت ما بود، 40هزار مستشار آمريكايي تمام سرشاخه‌هاي مديريتي اين مملكت را در دست داشتند، شبكه ارتباطي و اطلاعاتي ما در تمام منطقه آسيا و خاورميانه اين كشور بود، در طي 25 سال، زمينه پيدايش يك انقلاب را نتوانستيد پيش‌بيني كنيد و اين انقلاب آمد و ريشه ما را از ميان اين مردم كند. رئيس سازمان سيا آن استيضاح را جواب داده بود، آن روز تمام رسانه‌هاي دنيا اين مكاتبه را اعلام كردند، منتهي چون مطالب رسانه‌اي در كشور ما در سال‌هاي اول انقلاب در دست منافقين و چپي‌ها بود، آن‌ها در صفحه آخر روزنامه‌ها در يك كادر كوچك نوشتند؛ رئيس سازمان سيا جواب داد، درست است ما 25 سال بر اين كشور مسلط بوديم، از تمام جريان‌ها و جزئيات اقتصادي، سياسي، حزبي، جناحي و جرياني اين كشور مطلع بوديم اما يك چيز براي ما قابل پيش بيني نبود نه تنها براي ما قابل پيش‌بيني نبود بلكه براي هيچ جريان سياسي دنيا قابل پيش‌بيني نيست. يك آدمي كه سيزده سال از اين مملكت اخراج شده است، اسمش قاچاق است، عكسش‌ قاچاق است، كتابش قاچاق است، هيچ امكانات ارتباطاتي با اين مردم ندارد، تمام سرشاخه‌هاي او كه به افراد بودند، همه را گرفتند در زندان‌ها يا زير شكنجه جان دادند و يا در سلول‌ها نگهداري مي‌كنند، تمام روابط اجتماعي او با اين مردم از بين رفته است، فقط با يك خودكار و يك صفحه كاغذ بردارد 36ميليون آدم را از دل‌ها به هم بدوزد و يك همچنين انفجاري به وجود بياورد. اين قابل پيش بيني نبوده است. اين از كجا شد؟ امام رضوان‌الله تعالي عليه فرمود: هرچه داريم از محرم و صفر است، دل‌ها را آورد. دل‌ها عاشق حسين شد، شوريده‌ي حسين شد، مظهر حسين چه كسي است، پسر حسين كيست؟ او كه در دسترس ما نيست و امام زمان را هم كه نمي بينيم، پس حجتش را پيدا كنيد، دامان حجتش را بگيريد، همه عشق‌ها متوجه حجت شد. او گفت راه بيافتيد، سينه خشك مقابل گلوله‌ي داغ به عشق اهل بيت مردم راه افتادند، ريشه استكبار و شاه و طاغوت و همه جنايت‌ها را از اين مملكت كندند. اين نتیجه مداحي شما بود، اين نتيجه مرثيه‌سرايي‌هاي شما بود، اين نتيجه يا حسين گفتن‌ها و سينه زدن‌ها بود. در جريان فيضيه وقتي كه محرم شد، هيئت‌هاي سينه‌زني راه افتادند، "علم" نخست وزير آن زمان بود. در يك مصاحبه‌اي گفته بود در فيضيه عده‌اي زخمي شدند، مشكوك هم هست آيا يك نفر كشته شده يا نه. اما ما فكر نمي‌كرديم يك فيضيه‌اي كه فقط يك عده زخمي شدند و معلوم هم نيست يك نفر كشته شده است يا نه، دراين مملكت به يك سرزمين كربلا تبدیل شود و هستي ما را برهم بزند. چون عاشورا كه شد، هيئت‌هاي سينه‌زني راه افتادند در بازار و زمزمه مي‌كردند "قم گشته دشت كربلا، فيضيه گشته قتلگاه شد موسم ياري مولانا خميني" سينه‌زدند، راه افتادند، 15 خرداد به‌وجود آمد.

رمز يا حسين گفتن‌ها چیست؟ مديريت اجرايي امام زمان را بايد از اين طريق پي بگيريم. چون پشتوانه مديريت زور و قلدري و اسلحه و تجهيزات نيست. اهرم آن، دل‌ها و عشق مردم است سي و يك‌سال استكبار نتوانسته‌ با ما كاري كند، امروز از روز اول قوي‌تريم، به‌خاطر اينكه پشتوانه اين نظام و رهبري و ولايت، تجهيزات و قلدري نيست، دستاوردهاي نظامي نيست، پشتيبان اصلي، دل مردم است. با دل مردم نمي‌توانند كاري كنند، چون حسين در دل مردم است. لذا در فتنه سال88  دشمنان خوب فهميدند كجا را بزنند، در روز عاشورا به سراغ امام حسين آمدند و به عنوان انتقام از امام حسين شروع كردند با حسين جنگيدن. به خاطر اينكه فهميدند ريشه تمام مشكلاتشان حسين است. برادران عزيزان اين نكته قابل تأمل است، روي آن فكر كنيد. در اين جريان فتنه 88 از هر قشري و از هر نخبگاني عده‌اي از اينها به علت نبود بصيرت جذب فتنه شدند. در جريان اين فتنه از هر جناحي و هر قشري و هر دار و دسته‌اي شما چند سر مي ديديد اما تنها كسي كه در جريان اين فتنه پيدا نمي‌شد، يك مداح، يك مرثيه‌سرا، يك يا حسين‌گو بود. در كل اين جريان فتنه يك يا حسين‌گو پيدا نمي‌كنيد و همه آمدند اين طرف، چون نوكر اهل‌بيت هستند. يعني اين عشق و نوكري، بصيرتي ايجاد كرد كه حتي از بسياري از نخبگان سياسي، نخبگان حتي روحاني و نخبگان علمي گول خوردند يا به قصد و غرض رسيدن به مطامع در عرصه فتنه وارد شدند اما در همه آنها يك مرثيه‌خوان نبود، يك يا حسين‌گو نبود. و اين به خاطر اين بود كه "برکت يا حسين" اين است كه مغز را روشن مي‌كند و دل را نور مي‌دهد. دل را به ساحت مقدس خداوند و اهل بيت وصل مي‌كند.

محرم مي‌خواهد شروع شود، اين‌ها يك توطئه دوبعدي دارند، حواس‌تان جمع باشد، شما را نشانه گرفته‌اند، به سراغ شما آمدند. اينها دو برنامه دارند؛ يك برنامه اينكه شما را نسبت به نظام دل‌سرد كنند، برنامه اول آنها اين است كه جريان مرثيه‌سرا در برابر بينش كارگزاران ارشد نظام نقاط ضعف را به رخ بكشانند. نتيجه‌ي برخوردهاي نسنجيده‌ي برخي كارگزاران نظام موجب شود شما نسبت به رهبري و نظام دلسرد شويد، از جريان اهل بيت جدا شويد. اينها شما را نشانه گرفتند. توطئه هم دارند با رسانه‌ها و سايت‌ها و روزنامه‌هاي كثيف‌شان كاري كنند كه شما را دلسرد كنند. اخلاص و نوكري براي اهل بيت بايد جهت‌دار باشد. جهت‌دار شدنش رفتن پشت سر رهبري و ولايت است. عزاداري‌ها و سوگواري‌ها بايد مروج حاكميت اجرايي و مديريت اجرايي امام زمان به وسيله حجت امام زمان باشد. بعضي از عزيزان در آن اوج توجه و دلدادگي مردم و در آن اوج شور جمعيت، براي مردم توليد بصيرت مي‌كنند، روشنگري سياسي براي مردم دارند، قدرت و عظمت رهبر را در كنار ولايت اهل بيت در ميان مردم ترويج مي‌كنند، اين عظيم‌ترين و اصلي‌ترين حركت و جهت‌دار شدن عزاداري‌هاست. اگر عزاداري‌ها از يك همچون جهتي برخوردار نباشد، نوكري خالصانه در خانه اهل بيت نيست.

دوم اينكه حواس‌تان باشد در هيچ موردي با رهبري زاويه پيدا نكنيد، ارتباط شما با احساسات و عواطف است. آدم‌هايي كه با احساسات و عواطف ارتباط دارند، خودشان هم آدم‌هاي احساسي و عاطفي هستند. منتهي اين عاطفي بودن جوري نشود كه زاويه به‌وجود بياورد و اين احساسي بودن خداي ناكرده شما را به يك نقطه‌ي اغراقي برساند كه چند قدم از مقام ولايت جلو بيفتيد. جهت‌تان پشت سر رهبري محفوظ بماند. اگر بنا شد عزاداري‌ها فاقد روشنگري‌هاي سياسي شود و در عزاداري‌هاي موضع‌گيري‌هاي قاطعانه با جريان‌ها و اشخاص انحرافي وجود نداشت، اين عزاداري بي‌چاشني است. در جامعه ما جريان‌های مزورانه‌اي پيش مي‌آيد، عناصر اهل تزويري در برخي مواقع نفوذ مي‌كنند كه فقط شما مي‌توانيد با آن بيان عاطفي و احساسي خودتان افشاگري و روشنگري داشته باشيد و شايد آن روشنگري كه شما انجام مي‌دهيد، كسي ديگري مثل بنده نتواند در آن حد انجام دهد. چون آن لحظه‌اي كه شما شور و هيجان در مردم نسبت به اهل بيت به وجود مي‌آوريد، كليد دل مردم در دست شماست. قلب مردم در روضه شماست. آنجاست كه بايد آن قلب‌ها و دل‌ها را متوجه مديريت اجرايي امام زمان عليه‌السلام يعني ولايت حجت امام زمان عليه‌السلام کنید و آنجاست كه شما مي‌توانيد با آن نفوذي كه در دل مردم كرديد، خيلي از حقايق را افشاگرانه و روشنگرانه مطرح كنيد. اين چاشني نوكري خالصانه در خانه‌ي اهل بيت است كه ان‌شاءالله شما در نوكري‌تان اين چاشني را از دست نخواهيد داد.

بنده سال گذشته همين نكته را تذكردادم، عزيزان در همين جا گفتم اين فتنه امام حسين را هدف قرار گرفته است و اين فتنه به سراغ شما و جريان ابي‌عبدالله هم مي‌آيد، بنده اين تذكر را دادم نمونه‌اش در روز عاشورا عملي شد و شما ديديد با همه وقاحت آمدند مقابل سيدالشهدا قرار گرفتند. ادعای تقلب در انتخابات کجا پرچم "يا حسين شهيد" را آتش زدن كجا؟ عزاخانه‌ي امام حسين را به آتش كشيدن كجا؟ ديديد كه جريان فتنه به اينجا كشيده شد، امسال هم عرض مي‌كنم عزيزان در جريان فتنه شما هدفيد و شما نشانه گرفته‌ شده‌ايد، حواستان باشد خيلي قاطع و قهرمانانه موقعيت خود و پايگاه خودتان را در اين عرصه نوكري در خانه اهل بيت انشا‌ءالله نشان دهيد.

برادران! ديروز علي سر دست پيغمبر بلند شد. دو نقطه اوج در زندگي اميرالمؤمنين بود؛ يك نقطه اوج اميرالمومنين زماني بود كه در فتح مكه پيغمبر وارد مسجدالحرام شدند. در كعبه بسته بود و اميرالمؤمنين قدمش را روي شانه‌ي پيغمبر گذاشت، از ديوار كعبه بالا رفت و بت‌هاي داخل كعبه را شكست. اين نقطه‌ي اوج علي بود؛ علي آن‌قدر بالا رفت كه قدم‌هاي علي روي شانه پيغمبر قرار گرفت، اين قدم علي روي شانه‌ي پيغمبر خيلي معنا مي‌دهد.

ابونواس يك شعري دارد مي‌گويد "قل لي قل في علي مدحا، ذکره يخمد ناراً موصده" به من مي‌گويند براي علي مدحي بگو مدح علي آتش دوزخ را فرو مي‌نشاند؛ " قلت لا اقدر في مدح امرء ضل ذواللب الي ان عبده" من توانايي ندارم مدح كسي را بگويم كه خيلي از عقلا اينقدر در او متحير شدند گمراه شدند و عبادتش كردند "و النبي المصطفي قال لنا /ليلة المعراج لما صعده"، "وضع الله بکتفي  يده، فاحس  القلب ان قد برده "، در مدح علي همين قدر بس كه پيغمبر به ما گفت در شب معراج كه من رسيدم به آن اوج عالي و اعلايي كه جبرئيل هم نتوانست با من بيايد، احساس سردي كردم دست خدا به شانه‌ي من خورد، خدا كه دست ندارد، خدا كه جسم نيست، دست خاصي را به عنوان تقدير رسول‌الله خداوند خلق كرد و آن دست به پشت و شانه پيغمبر خورد به عنوان تكريم پيغمبر تعارف پيغمبر در آن نقطه اوج، فراز حجاب‌هاي نور؛

بعد ابونواس مي‌گويد:  "و علي واضع اقدامه،  في  محل وضع الله  يده" اين را پيغمبر در شب معراج گفت اما در شب فتح مكه علي پاهاي خود را گذاشت همانجايي كه دست خدا آنجا بود. این يك نقطه اوج علي بود، نقطه ديگر اوج علي، ديروز بود كه پيغمبر اميرالمؤمنين را سر دست بلند كرد، در نقطه اوج اول، علي بت‌ها را شكست در نقطه اوج دوم قدرت‌هاي اهريمني شكسته شدند، اما دشمنان براي انتقام از آن بت شكني و اهريمن‌شكني در مقابل دو نقطه بالا دست به كار شدند. علي يك جا روي دست پيغمبر و يك جا پا رو شانه‌ي پيغمبر در مقابل اين دو نقطه، عزيزترين عزيزان پيغمبر و عزيزترين عزيزان اميرالمؤمنين يعني حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله‌عليها را زير پا انداختند. اين انتقام از اين بالارفت‌ها بود؛ لذا مقام معظم رهبري در روز ديدارشان با بسيجي‌ها فرموند بسيجي بودن مهم نيست، بسيجي ماندن مهم است. بنده هم عرض مي‌كنم عزيزان نوكر امام حسين بودن مهم نيست، نوكر امام حسين ماندن مهم است. زود آدم را اخراج مي‌كنند، زود پرونده‌اش را زير بغل مي‌گذارند، خيلي این دستگاه ظريف است.

آقايي از وعاظ درجه يك زمان قديم بود، ما طلبه‌اي جواني بوديم خيلي به منبرش علاقه داشتيم، يك حادثه‌اي براي او اتفاق افتاد و سقوط كرد. ايشان رفيق برادر من بود. برادر من رفته بود پيش او گفته بود تو آدم به اين خوبي چرا اينگونه شدي؟ كار تو به جايي رسيد كه حتي كسي به تو سلام هم نمي‌كند، ايشان گريه كرد، گفت: ارباب نوكرش را زد، يك خرده در نوكري در خانه‌ي آقا خلل وارد شد، غش داشتم. آقا اخراجم كرد، بيرونم كرد، بيرون كه مي‌كنند به اين سادگي نيست كه برو بيرون يك پوست خربزه جلويش مي‌گذارند، ليز مي‌خورد مي‌خيزد و يك مرتبه از جاي ديگر سر درمي‌آورد، نوكر بود مداح بود مرثيه‌سرا بود چيزي زير پاي او مي‌گذارند پول و مقام و قدرتي می‌گیرد، به جايي مي‌رود كه ديگر بلد نيست روضه بخواند، روضه هم مي‌خواند يك قطره اشك نمي‌تواند بگيرد. نوكر شدن آسان است، همان اول كه بياييد، ممكن است قبولتان كنند اما نوكر ماندن سخت است. سعي كنيد ان‌شاء‌الله نوكر بمانيد و مخصوصاً از ساحت ولايت‌مدار قمر بني‌هاشم تقاضا كنيد هروقت روضه ابوالفضل را خوانديد متوسل به ابوالفضل شديد، اول خودتان را يادتان بيايد، بگوييد آقا چند سال است دارم از مردم اشك مي‌گيرم، چند سال است دارم مي‌خوانم گريه مي‌كنم، بعد از اين همه اشك گرفتن‌ها از مردم، هنوز گزينش نشدم، هنوز قبول نشدم، ممكن است ردم كنيد؟ هروقت روضه‌ ابوالفضل خوانديد، به ياد خودتان باشيد.

شبهه افکنی به ولایت فقیه در جلسات خصوصی بیت منتظری

مدتی است جلسه ای در رابطه با مبانی فقهی ولایت فقیه در بیت آقای منتظری برگزار می شود.

بازخواني علل حوادث پشت‌ پرده انتخابات 88

 نبايد فراموش كرد كه اصطلاح "دولت وحدت ملي " در اينجا و در كاربرد طراحان آن به معناي رايج در فرهنگ مصطلح سياسي نبود و در واقع بياني خوشايند براي اغراض سياسي و گروهي بود.

  هامون نيوز به نقل ازفارس براي واكاوي حوادث و فتنه پس از انتخابات دهمين دوره رياست جمهوري 88، ملزم بر آنيم كه ساختار، شاكله و اهداف مسببين اين غائله كه هزينه‌هاي گزاف مادي و معنوي براي نظام مقدس جمهوري اسلامي در بر داشته‌اند را مورد بررسي قرار دهيم. از همين رو پس از بررسي " شكل‌گيري و برخي مؤلفه‌هاي ايدئولوژي تجديدنظرطلبان " و "راهبردهاي سياسي تجديدنظرطلبان و زمينه‌هاي توليد خشونت " فرايند دست‌يابي به نامزد انتخاباتي در جبهه تجديدنظرطلب " مي‌پردازيم:

انتخابات 88 تنها در دو صورت مي‌توانست به سود جبهه تجديدنظرطلب تمام شود: يا احمدي‌نژاد در انتخابات شركت نكند و يا رقيب او بسيار جدي باشد. به هر حال او رئيس‌جمهور بود و در ارتباط با مردم حتي به طور چهره به چهره مصمم بود و در ابتكار سفرهاي استاني نيز توانسته بود براي نفوذ در متن مردم موفقيت‌هايي را به دست آورد. گذشته از آن كه سياست‌هاي اقتصادي آن نظير سهام عدالت، مسكن مهر و... چه اندازه تأثير مثبت داشته است، سنت انتخاباتي گذشته نيز نشان مي‌داد كه جامعه ايران نسبت به انتخاب خويش تعصب مي‌ورزد و تمايل فراواني دارد تا رئيس‌جمهوري را كه يك بار برگزيده است بار ديگر نيز انتخاب كند. به هر طريق دستيابي به پيروزي و حذف احمدي‌نژاد هدف دشواري بود كه تنها از دو طريق ياد شده به دست مي‌آمد. در نهايت هر دو راه نيز امتحان شد.

* انصراف احمدي‌نژاد، نقطه شليك "دولت وحدت ملي "

ابتدا تلاش بر آن بود كه با ارائه طرح "دولت وحدت ملي " احمدي‌نژاد را از آمدن در صحنه انتخابات منصرف سازند. البته نبايد فراموش كرد كه اصطلاح "دولت وحدت ملي " در اينجا و در كاربرد طراحان آن به معناي رايج در فرهنگ مصطلح سياسي نبود و در واقع بياني خوشايند براي اغراض سياسي و گروهي بود. در واقع طرح‌هايي از نوع "دولت وحدت ملي " در پي آن بود كه اوضاع كشور را در ابعاد بين‌المللي، اقتصادي، سياسي و فرهنگي نه تنها تيره و تار نشان دهد، بلكه آن را در حد انفجار و بحران ترسيم كند. البته راهبرد بحراني نشان دادن اوضاع كشور از همان سال 1384 آغاز شد و به دليل ضعف ساختاري دولت نهم در دو حوزه "رسانه " و "نخبگان سياسي " مؤثر افتاد و موجب شد در ميان طبقات جديد شهري و طبقات مرفه‌تر ايران به موفقيت دست يابد. فقر تئوريك دولت نهم در مشروعيت بخشي به سياست‌هايي كه اتخاذ كرده بود، كه اين نيز به دو علت ساختاري فوق بازمي‌گشت، مزيد بر علت شد.

مسئله بسيار واضح درباره طرح "دولت وحدت ملي "، كه در تابستان 1387 مطرح شد، اين بود كه طرح در صورتي به موفقيت دست مي‌يافت كه احمدي‌نژاد در انتخابات دهم رياست جمهوري شركت نكند. زيرا حضور احمدي‌نژاد كه بخت اول به شمار مي‌آمد به معناي آن بود كه گزينه‌هاي مطرح براي شركت در انتخابات و تشكيل دولت وحدت ملي مجال مناسبي براي مشاركت نخواهند يافت و به دليل احتمال شكست از حضور در اين عرصه منصرف خواهند شد. از سوي ديگر بسياري از چهره‌هاي سياسي كه با شخص احمد‌ي‌نژاد توافق نداشتند، ايده دولت وحدت ملي را اصولاً براي كنار گذاشتن وي مطرح كرده بودند تا شايد از اين طريق بتوانند او را از شركت در انتخابات كه شانس نخست به شمار مي‌آمد، منصرف سازند. از آن گذشته ايده ياد شده با احمدي‌نژاد ممكن نبود، زيرا وي دولت را "شركت سهامي " نمي‌دانست كه براي كسب قدرت سهم احزاب و گروه‌هاي سياسي را بپردازد. لذا بدون آن كه نياز به افزودن مطلب ديگري باشد روشن بود كه طرح تشكيل دولت وحدت ملي با حذف احمدي‌نژاد از قدرت و يك دوره‌اي ساختن اجباري رياست جمهوري وي رابطه ضروري داشت و هر دو لازم و ملزوم يكديگر بودند.

اجرايي شدن اين طرح يك شرط لازم و بسيار مهم داشت كه آن هم منصرف ساختن احمدي‌نژاد بود. انصراف وي نيز به سادگي به دست نمي‌آمد. شايد تنها راهي كه مي‌توانست اين هدف را تأمين كند دخالت بزرگان نظام و از همه مهمتر رهبر انقلاب بود. در حالي كه به استناد شواهد و قرائن اين اتفاق رخ نداد و رهبر انقلاب هوشيارانه، بيش از زمان‌هاي ديگر درباره سياه‌‌نمايي مخالفان دولت هشدار دادند. ايشان بارها از فعالان سياسي خواستند كه از سياه‌نمايي پرهيز كنند و واقعيت‌ها را با مردم در ميان بگذارند و بر روي موفقيت‌هاي دولت نهم سرپوش نگذارند، (1) كه معناي مخالف بيانات ايشان آن بود كه طرح "دولت وحدت ملي " طرحي ناپخته و نادرست است كه نه براي تأمين منافع ملي كه براي تأمين منافع برخي احزاب و گروه‌هاي سياسي تهيه شده است.

البته اين طرح در ميان هر دو جبهه نيز مخالفان جدي داشت، كه هر كدام به دليلي با آن مخالف بودند. به طور نمونه عباس عبدي، از فعالان جبهه اصلاحات، در مصاحبه با "دُيچه وله " گفت: "طرح دولت وحدت ملي براي شرايط ايران اساساً يك طرح بسيار بي‌ربطي است. دولت وحدت ملي براي كشورها و جوامعي است كه اقليت‌هايي در آن وجود دارند كه نمي‌توانند به اكثريت تبديل شوند اما در ايران اقليت مي‌تواند اكثريت شود، اكثريت هم مي‌تواند اقليت شود. " وي درباره موضع حزب كارگزاران سازندگي در پيگيري اين سياست گفت: "كارگزاران در واقع كارش درست است كه از چنين طرحي دفاع مي‌كند، كار كارگزاران يك نوع دفاع است. نبايد مخالفت كند، از حزب مشاركت و ديگران هم كه بپرسيد موافقت مي‌كنند، من هم اگر موضع سياسي داشتم، مي‌گفتم اين خيلي خوب است، اين كار را بكنيد با اينكه آخر آن چيزي ندارد. براي اينكه آن جبهه مقابل را به تشنج و اختلاف بيندازيد تا از درون آن چيزي دربيايد. "(2)

* نعره‌اي براي ايجاد اختلاف در جبهه اصولگرا

در ادامه همين رويكرد ايجاد اختلاف در جبهه اصولگرا، سعيد حجاريان در گفتگو با عباس عبدي در مصاحبه‌اي كه نشريه شهروند آن را منتشر كرد، اقدامات و گزينه‌هاي تجديدنظرطلبان براي انتخابات 88 را چنين بررسي كرده است: " اگر ائتلافي جامع از نيروهاي اصلاح‌طلب تشكيل شود و بخشي از راست هم حضور داشته باشد، امكان تغيير وجود دارد... اصلاح‌طلبان تاكنون چند تا حرف زده‌اند. يكي اين كه مي‌خواهند كمي به سمت راست بچرخند... به خصوص شنيده‌ام كه در بين كارگزاران گفته شده كه بايد به سمت "روحانيت " برويم و فردي كه بتواند رأي بياورد را مطرح كنيم. مثلاً گفته‌اند ناطق كانديداي خوبي است. اول اينكه در قدرت نيست و دوم هم اينكه به اين سمت متمايل شده است و سوم اين كه ناطق دعواي ميان روحانيت و نظاميان را عميق‌تر مي‌كند... بالاخره هاشمي بخشي از قدرت ايران و عضو جامعه روحانيت است. ناطق هم عضو همين مجموعه است. طبيعي است كه هاشمي لولاي دو طرف مي‌شود، چون ممكن است [اگر] خودش بيايد رأي نياورد. " (3)

گذشته از درستي يا نادرستي دريافت‌هاي سعيد حجاريان در آن شرايط پيش از انتخابات، نكته مهم اتخاذ رويكرد اختلاف‌انگيزي در ميان جبهه اصولگرا از سوي آنان بود. (4) در واقع اين تلقي در ميان اصولگرايان نيز وجود داشت كه جبهه مقابل به دليل آن كه بخت چنداني براي به دست‌گيري دولت در انتخابات پيش رو ندارد تلاش مي‌كند با طرح اين مسئله به دو هدف دست يابد: يا در ميان اصولگرايان اختلاف ايجاد كند و از اين اختلاف براي ريزش آراي احمدي‌نژاد بهره ببرد و يا اين كه اصولاً با "عبور از احمدي‌‌نژاد " سهمي را در دولت بعدي بگيرد. در واقع نام بردن از شخصيت‌هايي مانند ناطق نوري، لاريجاني و ولايتي با اين انگيزه مطرح مي‌شد. لذا افرادي مانند لطف‌الله فروزنده، معاون جمعيت ايثارگران، معتقد بودند كه "نيروهاي مقابل اصولگرايان با طرح اين مسئله به دنبال ايجاد اختلاف در بين اين جريان هستند، اما اصولگرايان بايد ضمن هوشياري به دنبال طرحي نو در جهت رسيدن به وحدت باشند؛ به نحوي كه گفتمان اصولگرايي تقويت شود و شاهد كارآمدي هر چه بيشتر دولت و مجلس اصولگرا باشيم و در اين طرح بايد خط قرمز، جريان دوم خرداد باشد. " (5)

دلايل مخالفت بخشي از جريان دوم خرداد با طرح "دولت وحدت ملي " آن بود كه به اعتقاد آنها چنانچه محمد خاتمي در انتخابات 88 شركت كند، مي‌تواند برنده انتخابات باشد. لذا ضرورتي براي مشاركت در اين طرح نمي‌ديدند، در اين ميان حزب اعتماد ملي كه نيم‌‌نگاهي به كانديداتوري كروبي داشت نيز نمي‌توانست با اين طرح موافق باشد.(6)

* پتك احمدي‌نژاد بر ديوار "دولت وحدت ملي "

به هر طريق، وقتي با افزايش موج رسانه‌اي اين خبر كسي مسئوليت آن را بر عهده نگرفت، نشان داد كه اين طرح از استحكام كافي برخوردار نيست و پايه‌هاي متزلزلي دارد.(7) اما با اعلام موضع صريح احمدي‌نژاد مبني بر حضور در انتخابات اين بحث عملاً خاتمه يافت. وي در نشست خود با خبرنگاران داخلي و خارجي در واكنش به طرح دولت وحدت ملي گفت: "همه اركان كشور با رأي مردم انتخاب مي‌شوند و آناني كه اين گونه حرف‌ها را بيان مي‌‌كنند نبايد عجله كنند، زيرا انتخابات نزديك است و هر چه مردم انتخاب كنند همه بايد به آن گردن نهند. " (8) لذا در پايان آذر 1387 وقتي اين طرح جذابيتي به همراه نياورد و اجماعي را حاصل نكرد، جبهه تجديدنظرطلب در پي عملياتي ساختن راه دوم براي فتح سنگر دولت برآمد. يعني انتخاب رقيبي جدي براي مقابله با احمدي‌‌نژاد در انتخابات دهم رياست جمهوري. بايد فردي انتخاب مي‌شد كه بتواند اجماع جبهه دوم خرداد را به دست آورد. در واقع تفاوت راه دوم با شيوه نخست‌ در اين بود كه در طرح "دولت وحدت ملي " احمدي‌‌نژاد حذف مي‌شد و فردي از جبهه نزديك به اصول‌گرايي براي انتخاباتي صوري و نشستن بر منصب رياست جمهوري برگزيده مي‌شد، اما در گزينه دوم بدون اينكه احمدي‌‌نژاد از دور رقابت حذف شود بايد شخصي نامزد مي‌شد كه توانايي رقابت با او را داشته باشد، در اينجا اتفاقاً رقابت بسيار جدي بود. از يك سو رئيس جمهوري با پشتوانه توده‌هاي مردم قرار داشت، و از سوي ديگر نامزدي از سوي ائتلافي چند لايه از خواص سياسي (نخبگان سياسي) كه بايد آن را آريستوكراسي مدرن ناميد حضور مي‌يافت.

* انتخاب رقيب احمدي نژاد و راهكارهاي روبرو

دستيابي به رقيبي جدي براي احمدي‌نژاد و پيروزي در انتخابات با چند مسئله مواجه بود: نخست‌ اينكه فرد مورد نظر بايد مقبوليت و توانايي جذب رأي داشته باشد؛ دوم اينكه به ضرورت بايد از جبهه اصلاحات باشد تا تمام طيف‌هاي آن تمام قد از وي حمايت كنند؛ سوم اينكه متناسب با شرايط زمانه و جاري بودن گفتمان عدالت از آن بيگانه نباشد؛ چهارم اينكه بتواند در ميان نيروهاي مذهبي و به ويژه جمعيتي كه منتقد احمدي‌نژاد هستند نفوذ كند. هدف اين بود كه در نهايت ائتلافي از جبهه دوم خرداد و برخي پيروان گفتمان اصول‌گرايي كه با احمدي‌نژاد توافق نداشتند، شكل بگيرد. شايد در تمام جبهه معتقد به "احمدي‌‌نژاد نه " تنها دو نفر بودند كه نام آنها بيش از ديگران جلب توجه مي‌كرد: "محمد خاتمي " و "ميرحسين موسوي ". لذا از همان آغاز زمستان 1387 مهمترين موضوعي كه در رسانه‌هاي اين جبهه مطرح بود، آمدن يا نيامدن هر يك از آن دو نفر بود. البته در اين ميان مهدي كروبي نيز كه از ماه‌ها پيش حضور خود را در انتخابات قطعي اعلام كرده بود به صورت فرعي مطرح مي‌شد و مباحثي را دامن مي‌زد.

اما در ميان دو گزينه خاتمي و موسوي گرچه خاتمي توانسته بود دو بار رأي اكثريت را در انتخابات 76 و 80 به دست آورد، اما در سال 88 موسوي از دو مزيت برخوردار بود كه خاتمي از آنها بهره‌اي نداشت. موسوي به ظاهر كاملاً در ايدئولوژي تجديدنظرطلبانه اصلاحات استحاله نشده بود و هنوز از گفتمان "مستضعفان " و "امام خميني " استفاده مي‌كرد. موسوي كه فعاليت‌هاي اجتماعي و سياسي اندك خود را از ديد رسانه‌‌ها پنهان كرده بود، در افكار عمومي در قالب شخصيت بيست سال پيش فريز و منجمد شده بود. حتي تصاوير ظاهري او نيز در اذهان مردم ريش و موي سياه گذشته او را به ياد مي‌آورد. اصولاً موسوي و حلقه نزديك به او در دوران حكومت دوم خرداد جرياني فرعي و حاشيه‌اي به شمار مي‌آمد. موسوي بيش از خاتمي به پيروي از گفتمان انقلاب و عدالت‌خواهي مشهور بود.

به عبارت ديگر، اگر خاتمي از ميان چهار شرط بالا در داشتن دو شرط نخست ترديدي ايجاد نمي‌كرد، اما در داشتن دو شرط ديگر كاملاً مورد ترديد بود. او در دوران هشت‌ساله رياست خود نه تنها به عدالت‌خواهي و مبارزه با فقر و فساد و تبعيض بي‌تفاوتي نشان داد بلكه به دليل غلتيدن در انديشه‌هاي ليبراليستي نارضايتي نيروهاي مذهبي جامعه را دامن زد. در حالي كه موسوي در نقطه مقابل اين باور قرار داشت. او نخست‌وزير دوران دفاع مقدس و در دوران حيات امام خميني(ره) بود كه در اقتصاد دولتي زمان وي، اقتصاد يارانه‌اي دولتي مورد رضايت طبقات پايين جامعه بود. او حتي در دوراني كه ايدئولوژي اصلاحات تلاش داشت جامعه را با مطرح كردن شعارهايي نظير "جامعه مدني "، "آزادي "، "دمكراسي " و "پلوراليسم ديني " با تفسير غربي و ليبراليستي، سكولاريزه كند در چندين سخنراني و انتشار برخي مطالب سعي كرد تا از بنيادهاي ليبراليستي آن تفسيري متناسب با گفتمان انقلاب و امام خميني ارائه سازد.

* موسوي و تفاسير وي از سخنان امام

موسوي در دوران جبهه دوم خرداد با به كارگيري ادبيات "استعمار " براي دولت‌هاي غربي، به تلاش‌هاي استعمار براي نفوذ در مسايل سياسي، اقتصادي و نظامي كشورهاي جهان اسلام اشاره مي‌كند و از نيت آنها براي استقرار حكومت‌هاي دست‌نشانده سخن مي‌گويد. انقلاب و گفتمان امام خميني را آغازگر شكست انديشه‌هاي سكولاريستي معرفي مي‌كند و گرچه مي‌پذيرد كه امام به قرائت‌هاي مختلف از اسلام اعتقاد داشته است، اما آن را چنين تفسير مي‌كند:

امام(ره) به طور دائم و مكرر اين موضوع را مطرح مي‌كنند كه ما يك اسلام نداريم، بلكه اسلام‌هاي متفاوتي داريم و همه اين اسلام‌ها از يك اعتبار يكسان برخوردار نيستند. يكي در خدمت قدرت‌هاي استعماري است، يكي در خدمت تحجر، يكي در خدمت پولدارها و جهان سرمايه‌داري، يكي در خدمت پرخورها و سرانجام، اسلامي داريم در جهت حمايت از توده‌هاي ميليوني، مستضعفين، شلاق‌خوردگان زمين، كساني كه بر آنها غضب شده، كساني كه زير استعمار قرار دارند و كساني كه در معرض رگبار گلوله‌هاي صهيونيسم و آمريكا و قدرت‌هاي خارجي هستند... گمان مي‌كنم همه حضار محترم با اصطلاحات "اسلام پابرهنگان و محرومان "، "اسلام مستضعفان "، "اسلام رنجديدگان تاريخ "، "اسلام عارفان مبارزه‌جو " و "اسلام ناب محمدي(ص) " و همچنين "اسلام رضاخاني "، "محمدرضاخاني "، "اسلام ملكي "، "اسلام شاهنشاهي "، "اسلام مقدس نماهاي متحجر "، "اسلام سرمايه‌‌داران " و "اسلام مرفهين بي‌درد " آشنا باشند... جمع آن اسلام‌هاي نوع دوم در "اسلام آمريكايي " است... حضرت امام(ره) (در سخنراني‌هاي مختلف) به نوعي به "اسلام ناب " اشاره كرده... وقتي كه اين سخنان و تاريخ‌هايش را كنار هم بگذاريم، خواهيم ديد كه توجه و عنايت خاصي به اين مسئله هست كه بدون تفكيك اين دو اسلام از هم، امكان مبارزه و پيروزي و تداوم انقلاب وجود ندارد... آن چه اسلام حقيقي و ناب است كه مي‌تواند محرك مردم باشد و ما را نجات دهد، تنها يك اسلام است و بقيه اسلام‌ها در حقيقت تحت تأثير ايدئولوژي‌هاي گوناگون و ناشي از منافع گروه‌ها و طبقات اعم از نخبگان سياسي حكومت‌هاي وابسته و كساني است كه دوست دارند در جامعه به قيمت فقر مردم پرخوري كنند... آن چه براي ما اهميت دارد، اين است كه توجه امام(ره) به اين قرائت‌هاي مختلف از اسلام، از قديمي‌ترين كتاب‌هاي ايشان تا آخرين صحبت‌هايشان تداوم مي‌يابد... در اين اواخر، مطالب زيادي از سياست‌مداران معروف دنيا و سردمداران حكومت‌هاي غربي و مخالف جهان اسلام مي‌شنويم كه عنوان مي‌كنند: "ما يك نوع اسلام نداريم و ما با همة انواع اسلام مشكل نداريم. " آنها نوك حمله‌شان "اسلام بنيادگراست " و به يك نوع از اسلام كه به بعضي از ويژگي‌هايش در صحبت‌هاي امام راحل اشاره كرديم، حمله مي‌كنند و آن را اسلامي متحجر مي‌دانند.

عبارت "بنيادگرا " در زبان انگليسي و فرهنگ آن، بار ارزشي تحقيرآميز دارد. آنها مي‌خواهند بگويند: "غير از اين اسلام (يعني اسلامي كه امام راحل آن را اسلام ناب محمدي (ص) نام مي‌دهد و آنها بنيادگرا) اسلام ديگري نيز هست كه با آثار تمدن غربي، با ارزش‌هاي اروپايي و منافع ما سازگار است. " آنها دائم سعي مي‌كنند اين تفكيك را به عمل بياورند. مي‌خواهم بگويم كه آنها نيز اهميت اين قضيه را درك كرده‌اند. براي درك اهميت نظريات امام راحل، بنده به صورت گذرا به يكي از ويژگي‌هايي كه ايشان به اسلام آمريكايي نسبت مي‌دهند اشاره مي‌كنم و آن تحجر است... اگر به نقشه خاورميانه نگاه كنيد، خواهيد ديد كه عملاً كشورهايي كه حكومت‌هايشان دست نشانده غرب هستند، بيشترين دفاع را از اسلام متحجر به عمل مي‌آورند. حتي حركت‌هايي كه در همسايگي ما در افغانستان (ظاهراً به نام بازگشت به اسلام ناب) صورت مي‌گيرد عملاً توسط كساني است كه همدست و همراه و طرف قرارداد غرب هستند و در ارتباط مستقيم با آنها قرار دارند. ... يقيناً هر نوع تحجرگرايي با اين ديد و قرائتي كه ايشان نشان مي‌دهد و با قرائتي كه ما در سطح جهان اسلام مي‌بينيم، منجر به همدستي با غرب، استعمارگران نو، سرمايه‌داران بين‌المللي و كساني مي‌شود كه نمي‌خواهند جهان اسلام مستقل، آزاد و قدرتمند باشد. اين نكته‌اي بسيار مهم و يك اصل است كه در اين تمايز و تفكيك روشن مي‌شود: تحجر در اسلام منجر به همدستي با آمريكا و غرب مي‌شود... ما با يك فضاي تهاجم‌آميز جديد درسطح دنيا رو به رو هستيم كه از "مدرنيسم " گذشته و جهان بشريت را وارد فضاي ظاهراً جديدي مي‌كند كه ممكن است انسان‌ها با ورود به آن جاي پاي محكمي براي خودشان نيابند... امروزه وقتي در مورد رسانه‌ها بحث مي‌شود، دائماً به يك دهكده جهاني اشاره مي‌شود. ارتباطات گسترده جهان را به يك جاي كوچك تبديل كرده و طبيعتاً نبايد انتظار داشته باشيم كه كدخدايي اين دهكده را به ما بسپارند؛ كدخدايي اين دهكده را قدرت‌هاي جهاني و در رأس آنها آمريكا دارند! ما در اين تفكيك (يعني تفكيكي كه حضرت امام قدس سره به عمل مي‌آورند) به اسلامي برمي‌خوريم كه اين نظام و اين نظم نوين را نقد مي‌كند.

* تفكر انديشمندان غربي مبني بر افول مذهب متوقف شده‌است

اين روزها بحث زيادي براي تسامح و تساهل مذهبي داريم و اين چيز خوبي است، ولي تسامح در رابطه با اديان و عقايدي كه داراي جنبه‌هايي مردمي و غيرانحرافي اديان باشد، نه در همه جنبه‌ها! ما در مورد اديان و عقايدي كه مي‌توانند حافظ منافع قدرت‌هاي غربي و حاكميت ارزش‌ها، فرهنگ، سود، اميال و منافع آنها در جهان باشند، به هيچ وجه نمي‌توانيم پاي ميز مذاكره بنشينيم. مذاكره بر سر چه؟ ما كه موضوع واحدي درپيش رويمان نداريم. ما در حقيقت با ايدئولوژي‌هايي روبه‌رو هستيم كه حافظ و حامي منافع اين قدرت‌ها هستند. ما چه ارتباطي با اينها مي‌توانيم داشته باشيم؟! البته به بركت انقلاب اسلامي و زنده شدن اسلام در جهان، امروزه سير اين تفكر انديشه‌مندان غربي كه جهان به سمت افول مذهب مي‌رود متوقف شده و انقلاب اسلامي درست يك جريان بر عكس ايجاد كرده و بر تمام اديان اثر گذاشته است. ما مي‌توانيم در بين طرفداران تمام اديان افرادي را بيابيم كه به جنبه‌هاي مردمي دين و دفاع آن از رنج‌ديدگان و ارزش‌هاي اصيل الهي معتقد هستند و طبعاً بهترين مذاكرات و بهترين گفتگوها رامي‌توانيم با آنها در آمريكاي لاتين، آسيا، آفريقا و در همه جهان داشته باشيم و اين شرط اصلي براي اين گفتگوهاست وگرنه هر نوع توهمي در اين زمينه مي‌تواند براي ما خطرساز باشد.(9)

شبكه هاي اينترنتي اجتماعي نظير فيس بوك به معدن طلاي اطلاعاتي جمهوري اسلامي تبديل شده اند.
سايت گويانيوز وابسته به سازمان جاسوسي سيا در هشداري جدي نسبت به ناامني شبكه هاي اينترنتي نوشت: اگر در گذشته، شبكه هاي اطلاعاتي جمهوري اسلامي بايد با هزار راه به گروههاي مخالف در خارج كشور نفوذ مي كرد تا اطلاعاتي ريز و درشت از وابستگان به گروههاي سياسي بدست آورد، امروز وجود شبكه هاي اينترنتي حكم يك معدن طلاي اطلاعاتي را دارد. رژيم براحتي مي تواند يك تصوير از وضعيت گروههاي سياسي، سمپاتها و هواداران يك سازمان به دست آورد مثلا در فيس بوك، هر كس مقداري كم و بيش از خود اطلاعاتي بيرون ميدهد؛ خطوط سياسي كه دنبال ميكند، نام و نام خانوادگي. و اگر طرف بسيار باز عمل كند باز هم اطلاعات بيشتري به اينكه كجا زندگي مي كند و به چه مسائلي علاقه دارد و بعد هم هر دوستي، دوستي را دنبال ميكند كه خود حاوي اطلاعاتي نادر براي رژيم است. امروز رژيم علاوه بر نعمت تكنولوژي كنترل زيمنس-نوكيا كه براي كنترل ارتباطات در داخل بكار ميگيرد، عملاً با وجود شبكه هاي اجتماعي مانند فيس بوك دست يابي به اطلاعات وسيعي را دارد.
گويانيوز مي نويسد: اگر جمهوري اسلامي مثلاً تا ديروز خبري از م.س يك فعال سياسي براي مثال نداشت، امروز از او خبر دارد كه مثلا هنوز نسبت به فلان سازمان سياسي سمپاتي دارد و م.س خود داراي دوستاني است و اين دوستان باز دوستاني دارند كه يا بصورت گروهي و يا بصورت فردي به يكديگر متصل هستند و بدين شكل حداقل وضعيت سياسي افرادي كه تا ديروز براي رژيم به عنوان هوادار ساده، نزديك و دور مشخص نبود امروز براي رژيم مشخص مي شود. از نظر تكنيكي رژيم براحتي مي تواند با گرفتن نام و نام خانوادگي افراد در كشورهاي مختلف اروپايي از طريق دستگاه اطلاعاتي كه در هر سفارتخانه دارد، در سيستم تلفني هر كشور اطلاعات محل زندگي افراد را بدست آورد و اگر هم برايش حساس باشد با تلاش بيشتري در محل اطلاعات نسبت به افراد بدست آورد. مي تواند با داشتن ايميل برنامه هاي مختلف را با اسب تروا ارسال كند كه با يك نوشته مخالف رژيم براي مثال در برنامه ورد، و يا پي دي اف و يا حتي تصوير و يا يك بازي و يك برنامه جالب و... اطلاعات كامپيوتري افراد را خالي نمايد. و مي تواند با گوگل اطلاعات بيشتري از فرد بدست آورد. حال حساب كنيد كه اگر تمامي اين تلاشهاي ساده را رژيم به هم گره بزند، چه اطلاعاتي را مي تواند بدست آورد. مي داند كه يك نفر اكنون در چه وضعيت سياسي است و تا چه حد فعال ميباشد. در كجا و در چه كشوري و در چه شهري زندگي ميكند و حتي شكل و قيافه امروزيش چه شكلي است و...
اين سايت ضد انقلابي كه خود منبع بسياري از اطلاعات مورد بحث است، پرسيده است: دستگاه اطلاعاتي جمهوري اسلامي كي مي توانست به راحتي اين گونه اطلاعات مجاني نسبت به تعداد زيادي از افراد اپوزيسيون به دست آورد؟ و از حال فرد فرد آنها باخبر باشد. با اين حساب آيا جمهوري اسلامي از فضاي مجازي ضرر كرده يا نفع برده است؟ اين يك چاقوي دو سره است كه علي رغم زخم هاي سطحي كه مي تواند براي رژيم دربر داشته باشد، مي تواند زخم هاي عميقي بر تن اپوزيسيون و مخالفان بگذارد. البته امكانات سازماندهي رژيم در فضاي مجازي بسيار گسترده تر از مثال هاي ساده اي است كه ما ذكر كرديم اما همين مثال ساده مي تواند هشداري براي مخالفان رژيم باشد كه دچار ساده انديشي نشوند.
اين رويكرد ماليخوليايي و رعب آلود به فضاي مجازي در حالي است كه وزارت خارجه آمريكا سال گذشته ضمن هياهوي تبليغاتي مدعي شده بود با استفاده از فضاي اينترنت و بسيج برخي شبكه ها مي تواند كار براندازي در جمهوري اسلامي را پيش ببرد.